The Invisible Blog

bihira ang ganitong pagkakataon. biglaan. isang pagpupulong kasama ang lahat ng empleyado sa kumpanyang pinagsisilbihan ko ngyon. hindi ko na maalala kung kelan huling ngyari ang ganito..or kung may ngyari ba talagang ganitong klase ng pagpupulong noon. hindi ko na maalala. basta bangag ako. gusto ko ng umuwi!

hindi naman sa kinakabahan ako tuwing may meeting..sa totoo lang, mas kinakabahan pa ako kapag nakikipag usap sa crush ko noon, kapag nakakakita ng yumuyukong chiching sa harapan ko, kapag nanonood ng titilating films, kapag nangongopya sa klase at kapag kinokompronta ako ng misis ko. di katulad ng mga nabanggit kong sitwasyon kung saan buhay na buhay ang mga dugo ko…marinig ko pa lang ang salitang meeting eh inaantok na ako. boring. late pa ako makakauwi.

alas kwatro ang uwian ko. isang oras ako pinag antay bago dumating si boss. may dalang isang bilao (singlaki ng pinggan) ng pancit malabon para siguro pampagana. nung makita ko yun eh lalo akong nawalan ng gana makinig..gusto ko na lang kumain. bahala na kayo dyan. sinimulan na naming lantakan yung pancit nang biglang maglitanya na si boss ng kung anong status ng kompanya. ng mga proposals nya para mapaunlad pa ito. ok naman…ang pancit. pwede na pantawid gutom.

pagkatapos ng introduction, inisa isa na kami. “give me an update of what are your workload right now.” something like that..inaasahan ko na yun. marami na akong nakahandang sagot gaya ng pag-YM sa mga friends, pag surf sa internet, pag-friendster, pagdownload ng music, panonood ng video sa youtube, pagminsan eh naglalaro rin ako ng super mario,contra,ice climber, battle city..lagi na rin po akong nag update sa blog ko..tinutulungan ko rin po ang mga kasama ko rito lalo na si chillidobo tungkol sa mga lablayf nila. kapag meron naman silang naispatang cutie chiching eh hinihingi pa rin nila ang opinyon ko. kung bakla ba o babae yung nakita nila sa picture..tapos nagpapadede pa ako ng kambing sa hapon bago umuwi. sa dami ng ginagawa ko rito sa opis ay wag na kayong magtaka kung makita nyo na lang akong natutulog  sa isang tabi dahil sa sobrang kapaguran. tao lang ako.

pagkatapos ko ipagyabang ang mga kalokohan ko..agad kong nilingon ang pancit. wala na palang natira. bigla naman akong inantok habang inaantay kong matapos ang mga natitira pang magsasalita. mabuti na lamang at bumilis ang takbo ng usapan at nag uwian na rin. alas sais na. malayo pa ang uuwian ko. pagdating ko pa sa pilahan eh sobrang haba ng pila..parang may flag ceremony. kamoteng buhay talaga..after exactly 1 hour and 23 minutes ay nakasakay rin ako. mainit sa loob. mahina ang aircon ng hinayupak na uugod ugod na driver. at isa pa, meron akong katabing lumba-lumba! this is injustice! hindi man lang nasulit ang paghihintay ko at ang ibinayad kong 45 petot. badtrip!

gagawin na rin palang weekly ang pagdaraos ng meeting. paktay!