The Invisible Blog

pilosopiya ng pilosopo Pebrero 28, 2008

sa buhay natin makakakilala ka ng mga taong tila walang magawa sa buhay kundi ang mang asar. mga taong ipinaglihi sa sama ng loob at mahilig mamilosopo. andami dyan karamihan eh mahilig magpatawa.

kahapon nung naglalakad ako pauwi narinig ko ang usapan ng mga chikiting sa kalsada. tipong nagtatalo.

musmos1: eh wala naman palang terrace ang bahay nyo eh!
musmos2: bulag ka ba? anong tawag mo dyan sa taas namin? taas lang? taas lang? ha! kupal!
musmos1: eh di ano…hmm..kisame!

matatawa ka na lang sa mga kalokohan nila sa buhay. andaming naiisip. karamihan naman walang katuturan. nung nilingon ko ulit yung dalawang nagtatalo parang magsusuntukan pa. hinayaan ko na lang.

di ko alam kung san nag originate ang kapilosopohang ito..kay tasyo ? sino naman yun? ganito kasi yun.. tuwing magkakayaan na lang pumunta sa cr laging…

+ tara cr tayo
- brad tao tayo..hindi cr.
+ craulo mo!
pwedeng palitan ang cr sa usapang yan ng ibang gawain,lugar o bagay.

nakakaloko pa minsan kasi seryoso yung itsura ng kausap mo na tila kino-correct talaga ang sinasabi mo. ang hirap kausap ng ganyan. lagi kang may mali.

wala kang panalo sa taong pilosopo kaya mabuti pa sa susunod na may makausap kang kagaya ng mga nabanggit ko, saksakin mo na agad ng icepick sa tagiliran. tapos ang usapan.

kalaro Pebrero 27, 2008

naaawa ako sa mga batang walang kalaro. loners. hindi mo mai-enjoy ang kabataan mo kahit pa sabihin mong nakatira ka sa mansyon, madaming magagarang sasakyan, maraming malulupit na gadgets at toys..iba pa rin kapag may kasama kang kapwa mo luko-luko. kakosa sa bawat kabulastugan. at kaututang dila. anong silbi nyang laruan mong nagsasalita na ginagawa kang autistic..”i love you..you love me..” godzilla gone wild.

malungkot din daw kapag walang kapatid. solong anak. kapag umuulan at bawal lumabas ng bahay, magtitiis na lang maglaro ng tau-tauhan mag isa. magbahay-bahayan mag isa. pitik bulag mag isa. mag tagu-taguan mag isa. “tara yaya laro tayo ng apoy”.

hindi ko naman kinakailang karamihan ng kalaro ko nung bata pa ako ay mga iskwater. masaya sila kalaro kasi puro kalokohan..kapag nakikipagtalo sila sayo, makakatanggap ka ng malulutong na mura. no offense meant. mas ok naman yan kesa mag drugs (di ba? oo ka na lang). di mo rin kasi sila masisi dahil kapag dumarating na ang ang nanay nila para sunduin sila eh laging ganito ang eksena “putang inamo kang bata ka! ang dugyot dugyot mo na! di ka pa kumakain eh nasa kalsada ka na agad..akin na yang mga teks mo at piprituhin natin saka ko ipalalamon sayong lintsak ka!”. naiisip ko na lang maswerte pa rin ako kahit hindi ako sa pekpek ng Ayala at Zobel lumabas..at least hindi sa mga babaeng gaya nun.

naging makulay ang buhay ko hindi dahil sa sinabawang gulay. dahil yun sa mga kalaro ko. ang iba man sa kanila ay madalas ko pagtripan noon, hindi sila nagtanim ng galit sakin. sa katunayan nung isang beses nagkita kami nung dati kong kalaro..wala syang sinabing kung ano sakin..ngumiti lang sya at sumenyas senyas..pipi kasi sya. sayang lang at hindi ko na nakikita ang karamihan sa kanila dahil nademolish na ang mga barong barong nila. curious pa naman ako sa kung ano na ang itsura nila ngyon. pumuti na kaya si nognog? tuli na kaya si potsu? kamusta na kaya si putol?
hanggang ngyon naman ay kelagan pa rin natin ng makakalaro. mas masaya maglaro ng counterstrike, scrabble, chess, tekken, nba live at fight night kung may kasama ka at hindi lang puro “com” ang kalaban mo. laging may pattern ang kilos. walang challenge. tara laro tayo!

para naman sa mga lalaki at babaeng walang pahinga, hindi kumpleto ang buhay kapag walang kalaro..♫ di ba ako’y tao lang na nadadarang at natutukso rin♪♫…kapag wala ka namang mahanap na kaulayaw sa malalamig na gabi, mauuwi ka sa paglalaro ng sarili mo. sariling sikap baga. pwede na rin pantawid gutom at uhaw…pero iba pa rin eh!

may 2 akong kapatid. panggitna ako..taga awat ng panganay at bunso kapag nagbabangayan sila pero minsan eh sumasali na rin ako at kinakampihan ko ang utol kong lalaki para i-pindown ang ate kong atrimitida. bwahahaha! kadalasan naman eh naglalaro kami ng wrestling ng kapatid ko bago matulog…mas masarap kasi matulog kapag pagod. kaya nagpapapawis muna kami.

at ngyong may sarili na rin akong pamilya, wala ng kalarong iskwater, di na ko nakakapaglaro ng games sa pc rentals, di ko na rin katabi sa kama ang kapatid ko, tinigilan ko na rin ang paglalaro ng bahay bahayan sa mga chiching, bihira na rin ako magkwan…may bago na kasi akong kalaro. ang anak ko. ang nagbibigay sigla sa bahay namin. madalas syang magpacute at magpapansin lalo na kapag seryoso kaming nanonood ng tv. trip na trip ko yung kagat labi version nya. da best! nakakapikon na kakulitan kapag minsan pero di mo naman magawang magalit lalo na pag nakita mo na syang ngumingiti. langyang bata yan..manang mana talaga sakin. marunong magpalambot ng pusong tustado na.

penitensya Pebrero 22, 2008

dahil sa lenten season ngyon eh uso na naman ang iba’t ibang klase ng penitensya..nalaman ko kasi kay chilli na panata na pala nya yun. every year iba-ibang kinahihiligan nya ay isinasantabi nya muna kapag mga ganitong panahon..gaya ngyon na umiiwas muna sya sa pagkain ng anumang instant pancit canton. mahirap yun on his part na isang tirador ng panindang canton dito sa opis. goodluck pards!

kaya eto ako ngyon at nag iisip ng pwedeng itigil pansamantala…wag kaya muna ako kumain ng sardinas, alamang o adobong pusit? wa epeks din kasi di naman talaga ako kumakain nun. pero di pala pwede yung ganun. ayoko naman mag skip ng kahit isang meal dahil hindi naman ako nag-diet. mukha lang ako walang makain pero lagi akong kumakain. naisip ko na rin itigil ang blogging pansamantala..hindi ako magpopost ng entry hanggang easter sunday. tutal eh hindi naman ako makapagpost ng maayos dahil lagi akong pi$%&*#(^%*!…shit!

“eh kung wag ka na lang kaya munang magtrabaho”. ganyan ang sabi ng isa kong opismate rito. nice suggestion! kita mo nga naman..lagi akong nagtatrabaho ng 8 oras 5 beses kada linggo. pwede ko tong itigil at pumetiks na lang maghapon sa opisina sa ngalan ng penitensya…pero mukhang mahihirapan ako gawin yan. mahirap pumatay ng oras kapag walang ginagawa. at isa pa baka hindi pa natatapos ang penistensya days ko eh mawalan na ko ng trabaho.

nung mga bata pa lang kami hindi talaga kami kumakain ng karne kapag holyweek. lagi kaming nanonood ng mga pelikula kung saan pinapakita ang pagpapako kay Kristo. minsan naman ten commandments. pagdating naman ng hapon, 7 last words ang palabas sa tv. nanonood rin kami ng prosisyon kapag byernes santo..sumasama pa kami sa parada. at pagdating ng linggo, gigising ng maaga para naman manood ng “salubong”. kahit pupungas pungas pa eh enjoy naman makipag agawan ng bulaklak na nakasabit sa mga santo. may fireworks display pa. at syempre dahil dito na nagtatapos ang penitensya days…ang pananghalian namin ay nilagang buto ng baka at inihaw na liempo. tapos na ang makukulay na buhay ng gulay.

ngyong lumaki na ako, nag iba na rin ang buhay namin. hindi na ako madalas makapagsimba…kung makapunta man, hindi rin natatapos dahil ngumangawa na yung anak ko at tinu-tour ko na lang palibot sa simbahan. bakit naman kasi andaming nagkalat na nagtitinda ng kung anu-ano sa gilid ng simbahan eh! isa pa yang si jollibee tukso! kapag holyweek naman pinaplano na namin ang aming summer escapade..relaxation time…beach! sarap magbabad. dati nga eh byernes santong naturingan tapos mag isa akong nag iihaw ng baboy dun sa subdivision na tinitirhan namin. ayos! iinom pa ko ng beer nyan saka magku-kwan.

ano nga ba ang gusto kong ginagawa na pwede ko itigil pansamantala? hmmm.. may naisip na ko. sana kayanin ko rin. bahala na. sige simula ngyon…uhhmm bukas pala. virgin na ulit ako. yeheey! (gulp!)

napakasakit kuya J Pebrero 18, 2008

tutal eh may mga nakabuking na pala ng real name ko..eh bahala na kayo kung ano itatawag nyo sakin dito sa wordpress. wala namang kaso yun dahil marami naman akong kapangalan. lols! (pati ba apelyido?)
masakit ang mga kasu-kasuan ko bunga ng pagbubuhat kahapon. eto ang mga napapala ng nag eehersisyo. sana lang bumalik na ulit ang sipag ko para naman maipagpatuloy ko na ang aking nasimulan. para mamanhid na sa sakit ang katawan ko. hmmm..pwede kaya magturok muna ng anesthesia bago magbuhat? wat u think?!

sumakit naman ang ulo ko nung byernes dahil sa isang pasaway na demanding na kliyente. hanggang ngyon ayaw pa rin akong tigilan. sumasakit na ang uten ko…kelangan ko na ipa-check kung tama pa rin ang bilang ng sperm count ko…baka marami na ang nagtatampo.

lagi na ring masama ang pakiramdam ng anak ko ngyon dahil may tumutubo na namang ngipin sa kanya. taas baba tuloy ang lagnat at kadalasang nagko-concert sa bahay. ano ba ang mas masakit? yung tinutubuan o tinatanggalan ng ngipin? nakalimutan ko na kasi.

absent si kumander ngyon kaya mag isa lang ako umalis ng bahay. sa totoo lang tinatamad na rin ako pumasok dahil napuyat kami kagabi pareho sa pagbabantay. at isa pa malamig ang simoy ng hangin. ang sarap matulog. ang sarap makipag…

as usual ubos na naman ang pera kong panluho dahil sa dumaang weekend. kakasweldo pa lang pero tama lang pamasahe ang pera ko. napakasakit kuya J. hindi na ako makabili ng laruan. marami pa naman akong gusto…ay nga pala bibili pa pala ako ng vitamins mamaya.

♫♪ Itay umuwi ka dalian mo lang sana..si Inay ay may iba nagtataksil sa’yo ama….♪ napakasakit kuya J….
yikes! makapag half day na nga…hindi talaga ako makapag isip ng maayos ngyon.