effortless Pebrero 15, 2012
Posted by gasti in muni-muni moments, to whom it may concern.17 comments
kamusta naman ang Valentines Day nyo? naipost nyo na ba sa facebook ang mga pictures? naitag na ba ang dapat i-tag? nai-share na ba ang mga piling-piling love songs sa youtube? kayo na ba? naano mo ba? ok fine.
ang saya kahapon. love is in the air talaga. atleast nakapagpahinga naman ang mga mata at tenga ko sa Whitney Houston songs at updates ng kamatayan nya. I mean. kelangan ba talaga interviewhin ang mga local singers natin para tanungin kung anong naging impluwensya nya sa kanila? napakawalang sense.
inagahan ko ang uwi kahapon. paniguradong matraffic na pag ginabi ka eh. andami ko pa rin nakasalubong na babaeng may bitbit ng isang boquet ng calachuchi. sosyalin. ikaw na ang may galante at thoughtful na boyfriend. ganda mo teh! haba ng hair. meron ding mga lalaki na may bitbit na bulaklak at naghahagilap ng address ng opisina ng gf nila. surprisean ito. hindi ko talaga maiwasang hindi matawa eh. naisip ko kung ganoon din ba ako dati? naalala ko dati may time rin na hindi ako magkandaugaga sa pagbitbit ng 2 dosenang roses sa matitipuno kong mga braso. (kelangan imention ang matipuno for cinematic effect. chos!) may time rin na muntikan ko ng bawasan yung isang boquet na hawak ko at bigyan ng bulaklak yung magandang babaeng nakasabay ko sa jeep na walang ka-date. minsan naman nung tight ang budget, 100 grams na lang ng chicharon bulaklak naiuwi ko. may valentines card, chocolates, at kung anu-ano pang materyal na bagay na hahaluan mo ng mga pambobola para maaya mo sya makipag ano pagkatapos ng dinner. nakakatawa talaga eh. effort kung effort. magbibigay ka ng flower para patikimin ka ng flower. bibigyan mo sya ng chocolates, para ganahan sya kainin ka. gagandahan mo ang bihis mo, para maatat syang hubaran ka. give and take lang yan.
this time wala talagang nangyari. walang pera. maniniwala ka ba kung sabihin ko sayong sampung piso na lang laman ng bulsa ko ngyon at kelangan ko antayin magkalaman yung ATM ko para lang makauwi sa bahay. ganyan ako kadukha sa mga panahon na to. walang flowers, chocolates o kahit chicharon wala din. pero hindi naman ako nalungkot. hindi naman ako babae. obviously, wala akong kunsensya. joke! akala ko lang kasi hindi na papansinin ni misis yung mga ganyan. sabihin na nating biro pero malamang half meant yun na nag expect sya na meron ako surprise. langya! kelangan ko tuloy bumawi mamaya. ang hirap talaga manghula ng mood ng babae.
siguro naman hindi na overpricing ang drama ng mga bulaklak ngyon. at sana lang hindi dinuguan ang kakainin ko mamaya.
suntukan daw Pebrero 2, 2012
Posted by gasti in balitang isports, muni-muni moments.12 comments
as usual, wala na namang nangyari sa negosasyon ng pinakaaabangang laban ng lahat. kalimutan na natin ang Pacquiao vs. Mayweather ngyong darating na May 5 o baka kahit sa November wala na rin mangyari. mahirap talaga yung nasosobrahan ka na ng yabang at bilib sa sarili.
Mayweather vs. Cotto sa darating na May 5. hindi na rin masama dahil gusto ko rin makita kung ano mangyari sa laban na yan. ang hindi maganda ay yung matitirang pagpipilian ni Paquiao. medyo obvious ng si Timothy Bradley ang ipapartner sa kanya ni Bob Arum. yung mukhang ninja turtle na yan na mahilig mang headbutt. kakaumay.
mas gusto ko pa panoorin yung mga laban ni Nonito Donaire Jr. sa totoo lang, astig manuntok. astig sa porma. at astig sumagot sa mga interview. sana maabot nya rin yung kasikatan ni Pacquiao dahil magaling din naman sya.
medyo nilalayo ko muna ang utak ko sa trabaho ngyon dahil pakiramdam ko eh umoonti na ang sperm count ko. ewan ko ba rito sa kumpanya namin kung bakit hindi pa nagdadagdag ng empleyado. utang na loob naman. dati 6 kami. nagsabi sila na maghire pa ng 2. hanggang sa magsipagresign na yung dalawang kasama ko walang dumating na kapalit. naalala ko tuloy yung mga palaro sa kids party na “the boat is sinking. what shall we do?”. Group yourselves into four! naknampepe yan. nakakabaog.
ayoko na talaga magpost ng tungkol sa trabaho dito sa blog sa totoo lang. isa dahil baka matunton na ko ng boss ko at pangalawa dahil wala rin naman pagbabago mangyari. kaya nga sana sa susunod, ikwento ko naman kung gaano ako kasaya sa nilipatan kong work. na kung gaano kagaganda mga kaopisina ko at kung gaano ako kagana pumasok dahil sa malaki ang sinasahod ko at may inuman session pa after office hours. gusto ko na magbagong buhay. kelangan ko na magbisyo.
papasukin ko sana ang pagboboxing kaya lang baka ma-comatose ako pag binayagan ako ng kalaban . kawawa naman ang pamilya ko.
