At sa di sinasadyang pagkakataon, at para bang ika’y nilalaro ng panahon.
Bigla kayong nagyakap, mga labi nyo’y naglapat,
ang inyong mga mata’y nagtatanong at nangangarap.

(hindi sadya? ok fine!)

sa mga mangmang sa larangan ng OPM, parte yan ng kanta ni Ogie Alcasid na pinamagatang “Ikaw Sana”. napansin nyo ba na karamihan sa mga awitin nya ay pawang tungkol sa pakikiapid. siguro nga yun ang nilalaman ng puso nya ng mga panahong nagkakagusto na sya sa ibang babae at unti-unti na syang humuhulagpos sa pagkakatali sa misis nya. magaling na composer. marami ang nakarelate. marami ang napakanta.

at syempre pa, walang kinalaman sa buhay ko yan. nananahimik ako dito sa kuta ko kaya wag nyo akong pagbintangan. wag ganun. wag kayo magturo.

pero masarap isipin ang mga posibilidad minsan habang naglalakad ka sa kalsada at may matyempuhan kang magandang dilag na nagshare ng blessing sa pamamagitan ng hapit na blouse at pekpek shorts. maglalakas loob kang lapitan ito at imbes na mga uber korni pick up lines ang bitawan eh babanatan mo na lang ng mga kanta ni Ogie gaya ng…”Bakit ngyon ka lang, bakit ngyon kung kailan ang aking puso’y mayron ng laman…” tapos lilingon sayo yun teary-eyed pa saka ka yayapusin at hahagkan sa labi…hawak kamay na kayo maglalakad ng mabilis patungo sa pinakamalapit na motel at dun magpapakalunod sa sarap na hindi mo pa nararanasan sa buhay mo simula ng magkasyota ka. ang sarap na dulot ng bawal na pag ibig.

ok tama na ang halusinasyon. gising na kapatid at nawawala ka na naman sa tamang direksyon ng buhay. kung mangyari man ang ganung eksena, ewan ko lang kung di ka bayagan nyan sa mga pinagsasabi mo. o di kaya ay ipadampot na lang sa mga pulis dahil sa kabastusan.

napakaraming tukso ang dumarating sa buhay natin. kabuntot nyan ang mga bagyong pagdaraanan ng magsing irog kapag nagkabukingan na. at syempre sa bandang huli, pareho kayong masasalanta. mawawasak ang lahat ng inyong pinaghirapang buuin sa loob ng mahabang panahon sa isang iglap lang.

saka mo maiisip. bakit ba kasi nagpatukso pa ako dun sa malanding babae na yun? mas makakamenos ba ako sa gastusin pag sya na lang makatuluyan ko? masarap nga sya ka-sex, oo. malinamnam at garden fresh pa pero bukod sa angking galing nya sa pagpapaligaya ng lalaki, ano pang alam nya sa buhay? nasulit ko ba ang bawat sandali na magkasama kami at patagong nagkikiskisan sa sinehan? ang tanga ko kasi bakit ako nagpahuli. bakit hindi na lang ako nagtikol. sayang naman yung pinagsamahan namin kung mauuwi lang sa ganito ang lahat.

matagal ko na ring gusto kalimutan ang lahat ng pagkakamali ko noon. madali lang naman kung tutuusin para sa akin dahil natural ang pagkaulyanin ko sa mga pagkakasala. marunong naman ako magpatawad ng kapwa at sarili. ang problema lang, sa mga babae hindi makakalimot yan. sa oras na may pagtalunan kayo kahit maliit na bagay, mauungkat na lang lahat ng kasalanan na matagal mo ng ibinaon sa hukay. nakakaubos ng pasensya sa totoo lang. pero kung talagang mahal mo, magplano. ay teka para sa pagbubuntis ata yan. ibig ko lang sabihin dyan ay wag magpadalos dalos ng desisyon. sino ba ang nawalan? mukha mo.

ewan ko ba nitong mga nakaraang araw may napansin akong pagbabago sa misis ko. hindi kaya dahil sa iniinda nyang sakit kung bakit parang napakamahinahon nya. hindi madali ang pinagdadaanan namin ngyon dahil magastos ang pagpapagawa ng bahay at talaga namang humahaba ang listahan ng aming utang pero nananatili syang matibay. nakukunsensya tuloy ako kasi malapit na naman ang bday nya pero mas nauna ko pang maisip na bilhin ang ticket sa laban ni Pacquiao kesa sa kung ano ba ang pwede ko mairegalo sa kanya. sakto na lang sa pamasahe ang pera ko ngyon at kung antayin ko pa ang sweldo, tapos na ang bday nya. saka papunta na nga rin pala sya Singapore nun para sa 2 linggong Auditing duty. wala man lang ako maipapabaon bukod sa kwan. alangan namang ganun na lang. ang masaklap pa dyan baka tumanggi pa sya.

kunganoman ang nakain nya nitong nakaraang araw, mukhang nakatulong yun. nagkamali ako nung pagdudahan ko pa ang pagmamahal nya sakin. nabulag lang siguro ako ng mga tama ng tsinelas sa mukha noon pero tinitiyak ko sa inyong hindi na mauulit yun. ngyon pa! ngyon pa na napatunayan ko kung gaano ako kamahal ng misis ko sa pamamagitan ng isang forwarded message sa email na naglalaman ng mga pictures na hindi ko akalaing manggagaling sa kanya. mga larawan na nagpapakita ng ….

…isang pagsubok lamang ang lahat.

every now and then I found myself wondrin about where did I spent my salary. where have all my savings gone? or did I really save anything aside from the 5 peso and 10 peso coins inside my teddybear coin bank at home. well, that’s my life. maybe I need a new job, or maybe a new extra job at night with the lady vampires, sell my organs for a few bucks whatsoever. bottomline is I need money. you probably also need money aside from sex that is really important and essential to our life. The solution….go online. there’s lotsa companies that offers cash just like this one..cash advance.

and if you’re looking for sex. there’s many to choose from. there’s plenty for everybody. which more do you want? Me? I choose life. I’m heading home..tnxbye!

Recent typhoons destroyed many houses and livelihood, many residents I saw become beggars on the street because they had nothing left after the flood wiped out all their earnings and properties. If there’s no one who will help them where would they go? how can they live (without you…I want to know). anyways, it’s really a problem I don’t have the answer, but for you guys that still have the job and capacity to pay, You can avail this payday loans that is offered online. It’s fast and easy to apply.

panahon na siguro para mapatungan naman ng ibang entry ang mga kadramahan na dulot ng bagyong Ondoy. sana masaya sya sa kung saan mang lugar sya naroroon..tangena nya. ahehe! may galit pa din.

kasalanan nya kung bakit naging praning ang mga tao sa bagyong Pepeng at Ramil. hindi na pwedeng makipagsapalaran ngyon.

nakuha ko na last week ang sasakyan namin mula sa pagawaan. mahigit 3 linggo rin yun nakatambay at mabuti naman maayos na ulit ang takbo nya. ayoko na lang sabihin kung magkano ang nagastos para wala ng magcompare notes sa mga nagastos natin. ayos na yung ganyan.

at teka, nabaklaan ka na naman sa title ng entry ko? “ur my sunshine after the rain, ur the cure against my fear and my pain..coz I’m losing my mind when ur not around..it’s all…it’s all because of you…”  toinks! o sige isisiwalat ko na ang mga nagbabagang balita sa araw na ito..

* nairaos namin ng masaya at magulong  pool party ang bertdeyan ng anak  ko sa antipolo. panalo ang lahat ng games, food at prizes. atleast dito, hindi na baha ang nilusong namin kundi swimming pool na.

*masakit man sa puson pakawalan ang 2 sa aking precious romance collection, ipinagbili ko na ito sa isang kuripot na seller sa isang website. nakipagkasundo ako makipagkita sa may mrt taft station at after 1 and a half hours kong paghihintay ay nakuha ko rin ang bayad. kumaripas ako ng lakad-takbo pasakay ng mrt at pabalik ng ortigas parking. pawisan pa ako at sinisikap na habulin ang hininga para naman hindi mapagkamalang bastusin ng kahera..sabay tanong ng maikling linya na kadalasan ay binibitawan ng mga pokpok kapag nang aalok ng bilasang karne sa kung saan…

gasti: anong oras na? *sabay flash ng smile na nakakaputi ng kili-kili.

parking girl: sir, 6:59 na po!…

gasti: ah ok sige eto na yung card ko, pa-out na!

parking girl: sige sir akin na bilisan nyo..dali! bilis pa…bilis pa..ahhhh! more! more! say my name! uhhhhmmm (fading sound) (hingang malalim)

pasensya na na-carried away lang. ahehehe! time out is 7:0o pm. pasok pa sa early bird promo period. praise the Lord!

at after 5 attempts na patakbuhin ang makina, gumana naman. putris, muntikan na ako hindi makalabas. naniniwala akong meron akong guardian angel..na palabiro.

* hindi na umandar ang sasakyan after 3 rides kinabukasan. parang naubusan ng token ampota. pero ayos lang naayos naman agad. nagkaproblema lang ang starter..nalagasan na naman ako ng 300.

* at eto hindi ko alam kung magandang pangyayari ito maituturing dahil hindi naman ako naka-attend sa mismong eb day sa Choosen Common Ground..(isipin nyo na lang na baha pa rin sa lugar namin para hindi na kayo masyado magtampo) nagkita na kami ni Maldito after almost 3 years of long distance relationship. ambakla ng term pero hindi na mahalaga yun. ang importante, pogi kami. saka hindi pala sya bading gaya ng inaasahan. haha! medyo tahimik pala yang taong yan. halatadong nakikiramdam. yung mga tipong bigla ka na lang susunggaban pag napalingat ka sandali. be afraid. be very afraid….ang kalbo, masamang tao.

biro lang yun. mukha naman syang mabait. ahehehe! sabay bawi. pasensya na lang dun sa mga hindi ko nasipot sa Malate. medyo nagkaron lang ng aberya. ganun talaga eh! bawi ako next time.

“Bangon Marikina! kaya natin ‘to” – MCF

nakakapagod ang nagdaang araw. hindi nakaligtas ang bahay namin sa pagdaan ng bagyong Ondoy. kahit gustuhin ko man isipin na mas maswerte pa rin kami kumpara sa mga residenteng nakatira sa provident village ay hindi ko magawa. napapailing na lang ako minsan kapag naalala ko yung ngyari. hanggang ngyon hindi ko parin naiuwi ang sasakyan namin na lumubog dahil nasa pagawaan pa at kami naman ay nakikitulog muna sa tita ko dahil magulo pa rin ang itsura ng bahay.

hindi ako nagkukuwento rito para manghingi ng awa o kahit na anong donasyon. kahit papano, maayos naman na ang buhay namin dahil may trabaho pa rin kaming binalikan. nakatanggap na rin kami ng tulong mula sa kanila. nakapag stock na rin kami ng sangkaterbang delata at noodles bago pa man dumating yung bagyong pepeng. andun pa rin sa bahay at hindi maubos lalo na yung sardinas dahil hindi naman ako kumakain nun.

unang beses ngyari ang ganung kalalim na baha sa lugar namin. kwento nga ng tatay ko simula nung lumipat sila sa Marikina galing ng Cagayan Valley noong 1960’s pa ay pinakamalalim na ang hanggang hita na baha. hindi pa sementado ang kalsada noon at hindi pa napapagawa ang bahay.  may mga ilang pagbaha na rin akong naranasan at nilusong pero sa buong buhay ko ngyon lang ako napalakad sa baha na umabot na sa leeg ko. partida na nakatingkayad pa ko nyan at tanging flashlight lang ang ilaw habang naghahakot ng gamit papunta sa kapitbahay. malas lang kasi wala pang 2nd flr ang tinirhan namin kaya pahirapan talaga magsalba ng gamit. kahit anong patong na ang ginawa, inabot pa rin. pasalamat pa ako dahil hindi inabot ng baha yung itaas na kama ng double deck dahil marami rin kaming gamit na nilagay dun. malas lang talaga nung van dahil hindi ko naman kayang buhatin yun at isampay kung saan.

ligtas naman ang lahat ng pets. pati mga laruan ko nailikas na namin bago pa magsilanguyan lahat. nagmukha nga kami rescue team ng kapatid ko dahil nung kasagsagan ng bagyo ay kami lang ang mga lalaking pwedeng magbuhat sa compound namin. 4 na bahay  ang nagpakasasa sa mura naming katawan. daig ko pa ang naggym sa binuhat naming 4 na refrigerator,  tv, electric fan, washing machine, sofa, lamesa at sangkatutak na kahon na puno ng mga libro, damit at kung anu-ano pa. pagkatapos ng lahat ng pagbubuhat ng yan, alas dose na at ang tanging laman ng tyan ko ay cup noodles na lumutang sa baha at makunat na chicharon.

ganun din halos ang naging eksena nung mga sumunod na araw. walang mabiling pagkain sa palengke, panic buying ang mga tao sa supermarket at offline lahat ng ATM. ang kinakain naming kanin ay galing sa bigas na lumubog sa baha kaya yung pagkakaluto ay papasa ng lugaw. walang kuryente simula sabado hanggang huwebes. pagod ka na sa pagtanggal ng putik sa bahay, kelangan pa paypayan ang mga natutulog kong chikiting sa gabi. sumatutal eh 4 na araw akong hindi pumasok sa trabaho.

tambak ang mga basura. eto yung mga panahong matutulala ka na lang sa sobrang dumi ng paligid. hindi mo alam kung san ka magsisimula. titingnan mo pa lang, pagod ka na. mabuti na lang din at hindi naman kami nagkasakit kaya sige pa rin sa paglinis. naawa na ko sa misis ko dahil kahit anong tibay nya, hindi nya napigilang mapaiyak nung makita nya ang ganung eksena. gastos na naman.

gusto ko lang magpasalamat sa mga concern citizens gaya ng mga bloggers na naging kaibigan ko na rin dito. at sa mga iba pang tao na mahilig lang talaga makiusyoso. huling beses ko na ito gagawin at pagod na rin ako sa pagkuwento. recovery period muna tayo ngyon.

eto ang resulta ng 3 days long weekend sa akin. lahat na yata ng parte ng katawan ko ngyon ay masakit dahil sa ginawa kong ehersisyo nitong nakaraang araw, ewan ko ba kung bakit kailangan maging ganito ang epekto ng pagjogging sa katawan. wag nyo sabihin saking mahina ako. eh bakit marmol ba kayo? siguro nabigla lang.

gusto ko naman kasi sulitin ang sampung pisong binayad ko bilang entrance fee sa sportscenter eh. para kunyari sosyalan naman ang pagtakbo at feeling professional runner na umiikot sa oval. malayo sa mga commoners na makakasabay mo sa riverpark habang nag eenjoy sa view ng mga puno at janitor fish at syempre ang paglanghap ng sariwang hangin kapag nagbagsak ng jebs ang mga kalabaw doon.

hindi ko na napigilan ang sarili kong paspasan ang takbo at iwanan si misis na parang naglalakad sa luneta. para kasing maghihikab lang ako pag nagsabay pa kami kaya kumaripas agad ako ng takbo. at ayun nga, makalipas ang tatlong ikot, parang gusto ko na humiga sa damuhan habang hinihintay si misis na bumagsak sa mura kong katawan at magpaikot ikot kami na para bang isang eksena sa pelikula. pagkatapos syempre, jackpotan na yun. pero sa kasamaang palad, walang ngyaring kunganoman. nagkabadtripan lang dahil masyado sya nagmamadali. lahat na lang. kumbaga sa anuhan, gusto nya pasok agad. eh ako gusto ko yung marami pa dinadaanan. haaays life is so short, why won’t you let me love you before we run out of time.

anyways, hindi ko alam kung makapagjogging ulit ako next weekend dahil wala naman kasiguraduhan ang panahon ngyon. pero sana maka limang ikot naman ako next session. sarap din yung pakiramdam ng pinagpapawisan. lalo na kung may kasama kang nagpapapawis. ahihi! parang iba yata yung dating.

gustong gusto ko talaga magexercise sa totoo lang. kung mabigyan ako ng pagkakataon na makapagleave ng kahit 5 linggo lang para sabayan ang training ni Pacquiao sa Baguio ay lubos kong ipagpapasalamat ito. mag aaply na rin akong sparring partner / punching bag nya para sulit naman ang bakasyon. kaunting sakripisyo lang yan kapalit ng muscles na pwede kong isiksik sa nanghihina ko ng katawan. magtiwala kayo sakin. kaya ko pa!

isang tanawin ang bumungad sakin ngyong umaga na nakapagpababa ng moral ko. pagkatapos ng mahabang preparasyon at pag aayos, pagpapakapagod sa pagtatanim sa ilalim ng sikat ng araw, nauwi rin sa wala ang lahat.

“gone to waste” ang lahat ng putarages na pumpkin na tinanim ko sa farmtown! nasaan ang hustisya?!

anyways, intro ko lang naman yan. hindi pa naman ako nagsasawa sa pagpapakaalipin sa mga games. tama na yung ilang  minutong pagkabadtrip. nakapanood naman na ako ng latest scandals.

napapansin ko na naman na dagsaan ang mga eb sa mga bloggers? maigi yan. lalong dadami ang bloggers pag nagkataon. pwera na lang kung totoo nga yung haka haka na 75% ng lalaking blogger ay mahilig sumubo ng mikropono. naturalmente hindi naman makakabuo ang mga yan. at kung totoo nga yan, siguro lahat ng tagong bakla ay nagba-blog na para makaharvest. nakakatakot naman para sa mga kagaya kong simple, walang mantsa  sa brief, mahilig sumilay sa kagandahang nakabuyangyang at hindi kailanman dinapuan ng malisya.

parang gusto ko na maniwala sa ganyan dahil minsan hindi ko talaga maexplain kung bakit may mga posing na gumaganun si lalaki sa harap ng camera. madali namang mahalata sa totoo lang. minsan sa ngiti pa lang alam na. wag nyo na intayin na magkahipuan bago kayo maliwanagan. less alcohol, less mistake.

pero siguro naman ay mas kapanipaniwala ang teorya ko na 75% ng lalaki ay nagtitikol. at ang natitirang 25% naman ay sumusubo. sa pangkalahatan na siguro naman yan. at syempre ang teorya ko naman sa mga babae, 75% ng babae ay malibog, at yung  25% naman ay para sa mga babaeng mas malibog. ganun lang kasimple yun. wala ng dapat pagtalunan.

baka naman sabihin nyo na napaka anti-social ko at takot ako makipagmeet and greet sa mga mascot, hindi naman sa ganun. sa katunayan nga eh nitong linggo lang ay may nameet akong isang buyer ng binenta ko laruan sa isang website. nagulat pa ko nung makita ko na sya sa personal dahil papasa na palang tatay ko yung kausap ko lang sa text na panay ang tawag sakin ng “sir”. ayos naman atleast lalaki naman kausap at marunong magbayad.

kung meron nga pala kayo shower party dyan, willing naman ako pumunta as guest. magtitirik lang naman ako ng kandila sa inyo. yun ay kung makakalusot lang naman. ahehe!

kung sakali mang matuloy ang pagkikita namin ng isang blogger na itinuturing ko ng kadugo at kababata sa darating na Oktubre. dun na natin malalaman kung totoo nga ang mga sabi sabi.

Have you tried to apply for a loan? well for whatever your reason is, the fact still remains that we need money. Especially when there is an emergency and you don’t have anyone you can rely to. but wait, there’s still some shining hope online. You can try this payday loan online. You don’t have to be their friend in order to be approved for a loan but of course you need to be qualified and you’ll need to pay it after.

If you’re really in a hurry to get the money, then this loan is right for you. Just click the link. there’s money waiting for you.

mukha na talagang petshop yung labas ng bahay namin. mas maganda pa nga yung disenyo ng kapatid ko sa mga aquarium kesa sa mismong loob ng bahay. sabagay mahirap naman talaga panatilihing maayos ang itsura ng bahay kapag may batang makulit na nagstay sa loob. bukod pa sa sandamukal na damit na nakasampay na parang nasa ukay ukay. gusto nyo ng picture? wag na. may natitira pa naman akong hiya sa katawan.

balik tayo sa hayop. naikwento ko na dati na meron kaming alagang kulasisi. binawal na yata mag alaga nyan kasi endangered na. nabili lang namin nung december sa manong na naglalako sa palengke. meron din kaming 2 kinulayang maya na ngyon ay nangungupas na ang kulay saka dalawang finches na maitim. hindi naman sila sobrang ingay di gaya ng lovebirds na parang laging nagsusundutan sa pwet.

meron din kaming alagang 3 pagong na overstaying na sa loob ng humigit kumulang 10 years. 2 green turtle at ang isa naman ay kulay brown na binili ko pa sa Aranque nung 1st year college pa lang ako. madali lang alagaan kasi ang mga ito kahit isang beses  sa isang buwan mo lang pakainin mabubuhay pa rin. binabalak ko na nga ibenta sa bioresearch para magkasilbi naman sila. hindi ko pa rin kasi naipapagawa ang pangarap kong koi pond na pwede ko rin paglagyan sa kanila.

at syempre ang isa pang magandang pandekorasyon sa bahay ay ang aquarium na may lumalangoy na kunganoman. wag lang kitikiti o dugyuting janitor fish. maituturing ding theraphy ito sakin dahil mabisa itong pampawala ng gutom. kuha ka lang ng isang karpa tapos iprito mo na, solb agad! hehe! pero kung di ka makatulog, makipag usap ka na lang sa isda. o kaya turuan mo ng mga tricks.

ayos din mag alaga nung maliliit lang kasi hindi masyado mabilis dumumi ang aquarium. 3 aquarium namin sa bahay. isang para sa karpa, isa para sa mga kinulayang bondat aka platty at yung isa na naging pansamantalang tirahan nung binili kong flowerhorn. di yata kinaya ang sobrang init ng araw kaya mas pinili nyang magpalamig sa ilalim ng lupa. anyways, nanganak naman ng sandamukal na supling yung mga platty kaya dun na sila nilipat.

buhay pa rin pala yung alaga kong superworm na pinapalaki ko pa para sana sa flowerhorn. ulamin ko na lang kaya? isama ko sa sarsarap. no more lonely rice!

wala na kaming aso kaya safe na safe ang mga bisita sa bahay. libre na ring manghimasok ng bakuran yung mga nanghihingi ng malunggay at dahong maria. maganda kasi ang tubo ng mga halaman samin dahil nagsilbi na rin yung libingan ng mga patay na hayop.

may mga guinea pigs din samin pero pinaubaya ko na yung pag aalaga sa tiyahin ko dahil ayaw ni misis ng kahit anong klase ng daga sa bahay. mukha pa naman sana malinamnam yung karne nun. ahehe!

at ang pinakaimportanteng alaga sa bahay namin ngyon ay si Sasha. ang blue tabby persian cat na ngyon ay 5 months old na. kumpleto sa bakuna at sagana sa mga vitamins at cat food. mas mukha pa nga sya masigla kesa sakin. hehe! wala lang ako pictures ng mga to sa ngyon pero try ko picturean lahat sa weekend. pati na rin yung pagpapaligo sa pusa kung sisipagin. nakakaexcite na nga itong parating na long weekend eh! I can smell it…sniff! sniff!

bonus pics:

entitled “Bro sinusundo mo na ba ako? andugyot here! di ko ma-take”

eto naman ang tirador ng mga tira-tirang ulam. classic pusanggala! “ampunin mo na ako please?!”

mahigit 3 taon na rin ako dito sa kumpanyang kinabibilangan ko ngyon. naalala ko pa, pinasok ko itong trabahong ito bilang isang tech support. marami ng araw at sweldo ang nakalipas at sa ngyon hindi ko na talaga alam kung anong posisyon ko dito. matagal pa bago ako magretiro at hindi ko rin nakikita ang sarili ko na tatanda sa ganitong trabaho. mabagal ang oras. lumalabo ang mata dahil sa maghapong pagbabad sa computer at sa sobrang kaunti ng empleyado, board games lang ang pwedeng malaro kung magkakaron ng sportsfest.

andito na naman ako sa sitwasyon na palaisipan ang future. alam kong hindi ako makukuntento ng ganito lang. nakakasawa rin namang magpainit ng itlog sa maghapon. gusto ko na ng pagbabago pero saan naman ako magsisimula? san ba talaga ang calling ko? Lord wag muna ah! bata pa ako.

nasisiguro ko namang walang “calling” na mangyayari sakin para maging isang pari. para magbalik loob at sikaping maging malambot ang kwan habambuhay. masakit man isipin pero matagal na panahon ko ng pinamigay ang aking kabirhenan sa iba’t ibang lugar. hindi na ako pwede dyan dahil pamilyado na ko. sayang naman yung mga skills ko kung hindi magagamit. wala man ako sariling parokya, may mga parokyano naman ako. ‘chus!

ang isa pang pinag iisipan ko ngyon ay subukan ang pagtuturok este pagtuturo pala. kaya ko naman yun sa tingin ko dahil napakahaba ng ano ko..pasensya. at syempre gusto ko rin naman hasain ang communication and convincing skills ko. pakiramdam ko nga ay tinatawag na ako ng eskwelahan. “halikaaa na gastii…magturuan tayo! pag aralan mo akong mahalin!”. suportado rin naman ni misis ang ganitong plano ko pero may kundisyon. kung pwede raw ay elementary students ang tuturuan. mas ok pa kung preschool para safe. kamusta naman ang tiwala? Amen.

sa ngyon ay plano pa lang naman ang lahat dahil hindi ko pa sinisimulan ang first step. at yun ay ang pagtuntong muli sa school para kumuha ng ilang education units. bukod pa syempre ang first priority ko sa lahat. yung pagpapalaki ng katawan na kakailanganin ko rin para sa pakikipagbuno sa mga estudyante minsan at maging kaakit-akit kagalang galang sa harap ng mga estudyante at guro. marami pa akong kakaining bigas.

kung wala man mangyari sa planong yan ay subukan ko rin kumuha ng work sa mga government offices. matagal ko na ring gusto subukan maging fixer. lols! pero ang totoo nyan, kahit sabihin nating maliit ang sweldo dun, madami rin namang benepisyo hanggang sa pagreretiro. isama mo pa ang mga under the table negotiations na dahilan ng pagyaman ng iba. sangkatutak rin ang mga holidays at empleyado. anong malay nyo baka balang araw ako na ang itanghal na Mayor ng Marikina. papaanurin ko na lang sa ilog lahat ng kriminal para ipakain sa janitor fish.