satisfied naman ako sa laki na 42 inch. maganda ang resolution lalo na kung maganda ang nadownload mong movie. yung sound depende rin sa file na pinasok mo. may malakas, may mahina at sa hindi ko malamang dahilan, meron ding walang sound. meron ding hindi nag-play (unsupported file). at yung isa pang nakakadismaya eh bigla na lang tumitigil at nagrereset na movie kapag more than 2 hours yung pinapanood mo. nasubukan ko na yan sa superman, the hobbit (considering, nagpromote pa sila ng movie na to. ), lord of the rings at harry potter. sablay talaga yung internal movie player nya. 

nga pala, hindi ko naman itatago yung brand dahil gusto ko ring bigyan ng idea yung mga nagbabalak pa lang bumili ng tv. sa dinami rami ng naglabasang brand ngyon pati na rin mga sabik makabentang salesman, talagang mahihirapan ka makapili ng da best para sayo. lalo na sa mga limited lang ang budget. ito lang masasabi ko, do some research first. wag masyado makinig sa pinagsasabi ng salesman at wag pabago bago ng isip.

think very hard before buying a DEVANT tv. hindi naman kasi talaga yan ang balak ko bilhin kaya lang medyo nagtitipid kami sa budget namin para sa tv at nung i-suggest samin yan, nagustuhan ko na rin. transformers pa yata yung palabas noon.

nanghinayang tuloy ako dahil yung 1st choice ko eh yung SONY na 40 inch. baka mas maayos yung internal movie player nun. next time na lang kapag bibili na kami ng tv naman sa kwarto.

pahabol pa pala. may narinig naman ako isang lalaki din na namimili ng tv. ayaw naman nya ng samsung na brand dahil mga isang taon lang daw tinagal ng tv nya at bigla na lang namatay. ang masaklap, hindi na sakop ng warranty period. kaya ayun nag explore sya ng ibang brand.

not sure kung may mga hindi rin satisfied na customer ang SONY, LG, TCL o yung iba pang brand na nagsulputan ngyon. so far naman ang problema ko lang dito sa DEVANT eh yung internal movie player na pwede masolusyunan kung bibili ako ng external HD movie player na siguro mga humigit kumulang tatlong libong piso rin. hindi naman siguro isolated case ito dahil may mga nabasa rin akong same problem sa ibang buyers ng devant. pero para makasigurado, ipatest nyo yung mga movie na mahigit 2 and a half hours gaya nga ng The Hobbit or Ten Commandments. kapag nagreset yung movie, tingnan nyo ng masama yung salesman na kausap nyo sabay walkout.

magandang mukha, check.

magandang hubog ng katawan, check.

malaki ang boobs, check.

matambok na pwet, check.

makinis na balat, let me check.

oo alam ko. bagay kami. parang Janine Tugonon at ex-bf nya. pero taken na ako at kahit gusto ko syang gawing taken 2. may bf na rin sya. foreigner. matangkad. malaki ang biceps. malaki ang manboobs. malaki ang binti. malaki ang sweldo. siguro malaki rin ang ano nya. at higit sa lahat, may buhok sa dibdib! eh ano naman ang laban ko dyan?!

kaya eto isang hamak na tagahanga na lang ang bagsak. nagbabakasakaling matyempuhan sa mga car shows or events na nagpopromote ng brand ng condom na ginagamit ko. marami na akong pinalampas na pagkakataon dahil tinatamad ako bumiyahe ng malayo. matrapik. at baka mapagastos ako ng wala sa budget.

minsan magkikita rin kami. magpapapicture ako. hihingi ng autograph. magpapalitan ng celfon number. tapos magiging kami na. and the rest will be history.

let’s just say na ngyon lang ulit ako nagkainteres magsulat talaga. marami naman sana pagkakataon noon pero nawalan lang ako ng gana. siguro kasunod na nito yung pagja-jogging sa tabing ilog at sa sportscenter. saka yung pagpupush up sa umaga para tubuan ng manboobs at crunches naman para maglabasan ang mga pandesal sa tyan. kelangan maagapan ko na dahil mukhang 2 months preggy na yung sakin. pero good news na rin dahil nag gain ako ng 20 pounds from last year. isipin nyo na lang yung katawan ni Nonito Donaire kapag official weigh in.  same weight minus the muscles. haha!

speaking of Nonito, isama na rin natin si Pacquiao, Hawaian Punch Villoria, at yung latest kahit hindi naman sya ka-level ng una kong nabanggit, si Boom Boom. sunod sunod ang talo nila. naubos na ang mga idol ko at nakakainip maghintay ng kung kelan sila makabalik ng ring para makabawi sa pagkatalo nila. makapanood na nga lang ng basketball.

speaking of basketball, panalo Barangay Ginebra kanina kaya pasok na sila sa Semis. kahit papano nakapag cheer din. habang hawak ang antenna dahil malabo ang signal. para paraan lang yan.

nanonood din ako ng NBA. at sa tingin ko, malaki ang chance ng Miami Heat na makapag champion ulit. iba talaga kapag may sapi ang player. saka pag maraming haters.

bago ko nga pala tapusin ang entry na to, gusto ko lang magpasalamat sa mga napadpad dito kahit matagal na walang update. pati dun sa researcher ng Jessica Soho na naghahanap ng old skul na laruan. sayang at hindi ko agad nabuksan yung blog at email ko. siguro hindi pa ito yung tamang panahon para makita nyo ang mukha ko sa tv. joke!

psensya na. matagal na kasi akong kinukulit ng mga anak kong sumali sa Mr. Pogi eh! ewan ko ba kung anong pinagkakain ng mga yun. nasobrahan na yata ng sopas sa iskul.

little girl: Daddy dapat sumali ka dyan sa Mr. Pogi kasi ang pogi mo. Dali na Daddy! sali ka na!

gasti: o sya sige mag a-audition na ako bukas.

little girl: Yess! Woooh! Go Daddy! Go Daddy!

little boy: Galingan mo Daddy! Chi-cheer ka namin. ang pogi mo talaga!

ansaveeeeH???! hahaha! natatawa na lang ako sa mga kalokohan nito eh. age requirement pa lang hindi na ako papasa. lols! nakakabwisit pa nga panoorin minsan yung ibang contestant na wala naman talent sa pagkanta pero nagpipilit pa. siguro nga kasi mas gugustuhin mo ng magmukhang tanga habang kumakanta kesa naman mag effort pang sumayaw na mukhang retarded ka rin.

hindi ko alam kung san ako magsisimula at kung ano ba dapat ko ikwento. saka hindi ko nga rin alam kung may mga kaibigan pa ko dito. friends? asan na kayo? pagsaluhan natin itong dala kong pansit. huhuhu!

simulan ko ang update ko sa latest na lugar na napuntahan ko. tutal naman eh yung last entry ko ay tungkol rin sa bakasyon. lubusin ko na ang paglalamyerda. onti na lang magiging travel blog na to at mafi-feature na ko ni Jessica Soho.

Bohol is the place to be. gandang lugar. hindi lang pampamilya, pang isports pa. first time ko sumakay ng zipline. antaas at ang layo pa ng narating! mga 14 seconds. haha! sulit na sulit ang bayad na 350 pesos sa ganda ng view. bilib din ako sa anak kong babae na sumama sakin mag zipline. 3 yeras old pa lang sya pero game na game sa lahat. parang naka-modess lang. buti hindi nagmana kay misis na takot sa mga mataas na lugar at mabilis na rides. eh kahit ferris wheel nga iniyakan nun eh eto pa kayang zipline? ayun magkasama silang tagakuha ng litrato ng anak kong lalaki na isa ring takot sumakay.

syempre hindi kumpleto yung bisita mo sa Bohol kapag hindi mo masilayan ang Chocolate Hills. sayang nga lang at umuulan at madami extra sa paligid kaya hindi ako nakapag jumpshot. buti na lang nakakita ako ng rainbow. konek?

nasilayan ko rin ang tarsier. shy type pala sila at bawal hipuin. madali daw kasi mastress at may suicidal tendencies. mga loser pala amputs. sabi ko na nagdadrugs yang mga yan eh. pero nakakainggit din sila. marami kasi ang gustong magpapicture. daming magagandang babae ang lumalapit. minsan akmang hahalikan pa sila. dadakmain. sasakmalin. at aanuhin. may namataan pa kong magandang chiching na nagbabantay sa isa sa mga tarsier. muntikan na nga ako kumapit sa puno at pandilatan ko yung mga turista run para ako na lang sana ang babantayan nya. gusto ko nga sya kausapin at sabihing sya na ang pinakamagandang babae na tagabantay ng tarsier sa buong mundo tapos saka ako magpapapicture sa kanya.  mas magandang souvenir sana yun kesa makatabi ng mukha ko yung tarsier na lulong sa drugs.pero kelangan kong sumunod agad kay misis at baka hanapin ako. mahirap na.

kumain din kami habang nakasakay sa isang cruise ship! along Loboc River. ganun kami kasosyal. pinagkasya namin ang cruise ship sa ilog. hindi rin makakalimutan ang eksenang “Excuse Me – sabay hawi sa aming lahat na nakapila” ng isang mala matronang tourist guide ng mga foreigner. akala nya yata Hawi Boy sya at hindi guide. dami tuloy nabwisit sa kanya.

ganda rin ng beach. sa sobrang pino ng buhangin, kumain ako ng konti. joke. naglagay lang ako sa bote ng mineral para remembrance. tapos syempre may mga foreigner na naman. napansin ko lang dati pa na bisyo na talaga nilang magpalit ng damit sa tabi-tabi. at hindi lang sa ibang tabi ha. sa tabi ko mismo. mukha ba akong bastusin? hindi naman sa ayaw kong may naghuhubad sa tabi ko lalo na at maganda at seksi naman yung nanggaganun sakin pero kasi sana next time yung wala naman kasamang boyfriend. nakaka ano kasi eh. wag ganun. nagulat talaga ako nung hinubad nung babae yung damit nya at pang ibaba na tuwalya lamang ang takip. pati yung bra at panty pinalitan nya sa harap ko. kitang kita ko kung pano nya hinubad at sinuot yung mga pamalit nya. ng hindi sinasadya. oo! hindi ko sinasadya. biktima lang ako ng mga pagkakataon.

pagkatapos magpalit ni babae, yung lalake naman ang nagbihis. sinabuyan ko sya ng buhangin sabay sigaw ng “Not here! asshole! Shooo! Shooo!” . syempre sa isip ko lang yan. hehehe!

gaya ng inaasahan, paglusong nila ng dagat, dun na sila naglaplapan. how romantic.

yung last na pinuntahan namin yung Zoo na may malaking phyton at others. picture-picture at uwian na rin. nothing much to share. maganda sana kung hindi pa nakakain yung sawa para agresibo sa kulungan pero busog eh. kaya antukin sila lahat.

sarap talaga mamasyal. magastos nga lang kaya ito na rin siguro yung huling bakasyon namin for this year.

———

it’s been a long while pero gusto ko pa rin pala magblog. may next entry pa ko.

nagkayayaan magroadtrip. 8 kami lahat. 4 adults and 4 kids (ages 3, 6, 9 and 14) kinabisa ko na yan dahil paulit ulit ako kung mag inquire sa mga hotel na matutuluyan. ang challenge kasi eh wala kaming mga hotel reservations. bahala na maghanap ng matutulugan kung saan maabutan ng gabi. mabuti naman at hindi na namin kinailangan maglatag ng banig sa kalsada.

first stop is Hundred islands, Pangasinan. island hopping sa Hundred Islands. yung bangkang nirentahan namin ay good for 10 persons na nagkakahalaga ng 1500. sulit na dahil marami na kami isla napuntahan at napaliguan. sa sobrang sulit nga parang gusto ko na umuwi. lols! naubusan agad ng energy.

2nd stop is Vigan, Ilocos Sur. dito na namin sinimulan ang aming Visita Iglesia. natutuwa naman ako at nakikipag cooperate ang mga bata sa pagdadasal. pasasalamat na rin sa mga blessings na natatanggap namin at mga dasal para naman sa naiwan naming kapamilya sa bahay. bukod sa mga simbahan ay namasyal din kami sa Baluarte ni Chavit. meron syang 3 tigre, camel, sangkatutak na ostrich, mga magagandang klaseng parrot, donkey at dinosaurs. oo may tinatago pala syang dinosaurs doon. ganun sya kayaman. pumunta rin kami sa sikat na Calle Crisologo. yan yung kalsada na gawa sa bricks at napaliligiran ng mga lumang bahay. marami kang mabibiling souvenir items dito. yung nabili ko nga shirt eh 99 pesos lang. sumakay din kami ng kalesa worth 150 pesos for 1 hour para maglibot. andami tinuro nung mamang kutsero na sikat na lugar pati yung pinagshootingan daw ni FPJ sa isang pelikula nya. sa mga pagkain naman, tinikman ko rin ang Bagnet at Longganisa nila. masarap naman pero namamahalan ako sa bagnet na 360 pesos isang kilo. at yung longganisa na 120 per dozen ok naman ang lasa pero sanay na kasi ang dila ko sa manamis namis at siniksik sa taba na version nito.

3rd stop is Pagudpud Ilocos Norte. inabot na kami ng dilim sa byahe. sakto lang sana ang dating namin ng pagudpud mga bandang alas syete sa tulong na rin ng aming GPS. pero pagkarating namin ng Pagudpud at hinahanap na namin ang daan papuntang Saud, dun na kami naligaw. sa sobrang pagkaligaw, napunta na kaming Cagayan. napansin na lang namin yung karatulang “Thank You Come Again” makalipas ang isang napakahabang zigzag road na ubod ng dilim ang daan dahil wala man lang mga poste ng ilaw. napakadelikadong bumiyahe pala roon pag gumabi na. wala naman kaming choice kundi tahakin na naman ang daan na yun pabalik. nagtanong tanong na kami sa mga nadadaanan naming residente.  marunong naman sila umintindi ng tagalog. alas nuebe na ng marating namin ang Saud at agad kaming naghanap ng matutulugan at makakainan. alam nyo yung mga bahay sa probinsya na yari sa kahoy at papag na gawa sa kawayan ang mga higaan? yung banyo ay walang pinto at kurtina lang na gawa sa lace ang harang. may lagusan pang butas na masisilipan ka ng mga nasa 2nd floor na may ari ng bahay. yun lang ang available na matulugan dahil lahat okupado na. hindi ko ma-justify ang 2000 pesos na presyo para sa isang overnight stay. pero ayun nga. wala naman kasi kaming choice. umalis na lang kami agad pagkagising at dumiretso na sa kalapit na Saud Beach Resort. swerte namang may available pa na room para makapag overnight stay din. maganda talaga ang beach dun sa Pagudpud. nag tour pa kami sa ibang tourist spots dun sakay ng nirentahan naming trycycle worth 650 pesos. dun na kami naglunch sa may Hannahs Beach Resort. yung pwede kang magpaluto ng sariwang isda, crab, hipon, lobster, curacha at kung ano pang mga nahuli sa dagat pati seaweeds siguro. 150 pesos ang cooking charge + yung presyo ng hilaw na food. sulit na sulit! may mga iba pa kaming napuntahan pero hindi ko matandaan kung saang lugar.  yung Kabigan Falls lang ang hindi na namin pinuntahan dahil 45 minutes trekking pa daw eh may mga kasama kami bata. kuntento na naman sila sa buhangin sa beach.

may comment lang pala kami sa Saud Beach Resort. maayos naman makipag usap ang nasa front desk pero yung sistema nila na hahanapan ka pa ng “meal stab” everytime na kakain ka sa nakahandang buffet eh nakakabwiset. considering hindi pa masarap yung nakahandang pagkain. yung isa nga naming kasamang bata eh puro sabaw lang ang kinuha. ikaw ba gugustuhin mong kumain pa na bago ka sandukan ng pagkain eh tatanungin muna nila kung asan na yung meal stab mo? at hindi lang nila isang beses itatanong yan. pati yung mga waiter, uulit ulitin pa. eh yung meal stab naman eh binibigay pag pasok mo pa lang ng kainan. for sure hindi na kami babalik sa lugar na yan. siguro mas ok pa sa Hannah’s beach resort o sa iba pang mas mura murang resort na kalapit nila. at nga pala, check in time namin dapat eh 2pm pero ilang beses kami nag follow up sa kanila at ang laging sagot nila eh nililinis pa daw yung room. mga bandang 3pm na kami nakapasok ng room.  tapos sasabihin nilang strict ang time nila na 12pm ang checkout time.

yung trip namin pabalik eh dire diretso na. stop over lang sa ilang lugar para mamili ng mga ipapasalubong. palitan kami ni bayaw sa pagdadrive pero nakakapagod pa rin talaga dahil humigit kumulang 14 hours kami nagbyahe kasama na yung mga parteng naligaw kami. eh kahit nga sa NLEX napasobra pa ko ng daan eh. hindi ko kasi napansin na mag exit na pala sa Balintawak at ako na lang pala ang gising nung mga oras na yun. nagulat na lang sila nung magising sila at magtanong kung nasan na kami at hindi ko masagot. hahaha! buti na lang hindi pa masyado napapalayo sa tamang daan.

sakto lang ang dating namin sa bahay. around 3:30AM Easter Sunday at hindi pa nagsisimula ang trapik na dulot ng mga prusisyon. bagsak ang katawan ko pagdating sa bahay. hindi kasi sanay sa mahabang byahe kaya siguro halos lahat kami eh nakaranas ng pagkahilo at pagtatae. hanggang ngyon nga sumasakit pa rin katawan ko. no regrets naman. isang experience na parang ayoko ng ulitin. haha! sabi nga ni misis, next time sakay na lang daw kami ng eroplano papuntang Laoag. ang hirap magroadtrip kapag may kasamang mga bata.

ang saya kahapon. love is in the air talaga. atleast nakapagpahinga naman ang mga mata at tenga ko sa Whitney Houston songs at updates ng kamatayan nya. I mean. kelangan ba talaga interviewhin ang mga local singers natin para tanungin kung anong naging impluwensya nya sa kanila? napakawalang sense.

inagahan ko ang uwi kahapon. paniguradong matraffic na pag ginabi ka eh. andami ko pa rin nakasalubong na babaeng may bitbit ng isang boquet ng calachuchi. sosyalin. ikaw na ang may galante at thoughtful na boyfriend. ganda mo teh! haba ng hair. meron ding mga lalaki na may bitbit na bulaklak at naghahagilap ng address ng opisina ng gf nila. surprisean ito. hindi ko talaga maiwasang hindi matawa eh. naisip ko kung ganoon din ba ako dati? naalala ko dati may time rin na hindi ako magkandaugaga sa pagbitbit ng 2 dosenang roses sa matitipuno kong mga braso. (kelangan imention ang matipuno for cinematic effect. chos!) may time rin na muntikan ko ng bawasan yung isang boquet na hawak ko at bigyan ng bulaklak yung magandang babaeng nakasabay ko sa jeep na walang ka-date. minsan naman nung tight ang budget, 100 grams na lang ng chicharon bulaklak naiuwi ko. may valentines card, chocolates, at kung anu-ano pang materyal na bagay na hahaluan mo ng mga pambobola para maaya mo sya makipag ano pagkatapos ng dinner. nakakatawa talaga eh. effort kung effort. magbibigay ka ng flower para patikimin ka ng flower. bibigyan mo sya ng chocolates, para ganahan sya kainin ka. gagandahan mo ang bihis mo, para maatat syang hubaran ka. give and take lang yan.

this time wala talagang nangyari. walang pera. maniniwala ka ba kung sabihin ko sayong sampung piso na lang laman ng bulsa ko ngyon at kelangan ko antayin magkalaman yung ATM ko para lang makauwi sa bahay. ganyan ako kadukha sa mga panahon na to. walang flowers, chocolates o kahit chicharon wala din. pero hindi naman ako nalungkot. hindi naman ako babae. obviously, wala akong kunsensya. joke! akala ko lang kasi hindi na papansinin ni misis yung mga ganyan. sabihin na nating biro pero malamang half meant yun na nag expect sya na meron ako surprise. langya! kelangan ko tuloy bumawi mamaya. ang hirap talaga manghula ng mood ng babae.

siguro naman hindi na overpricing ang drama ng mga bulaklak ngyon. at sana lang hindi dinuguan ang kakainin ko mamaya.

Mayweather vs. Cotto sa darating na May 5. hindi na rin masama dahil gusto ko rin makita kung ano mangyari sa laban na yan. ang hindi maganda ay yung matitirang pagpipilian ni Paquiao. medyo obvious ng si Timothy Bradley ang ipapartner sa kanya ni Bob Arum. yung mukhang ninja turtle na yan na mahilig mang headbutt. kakaumay.

mas gusto ko pa panoorin yung mga laban ni Nonito Donaire Jr. sa totoo lang, astig manuntok. astig sa porma. at astig sumagot sa mga interview. sana maabot nya rin yung kasikatan ni Pacquiao dahil magaling din naman sya.

medyo nilalayo ko muna ang utak ko sa trabaho ngyon dahil pakiramdam ko eh umoonti na ang sperm count ko. ewan ko ba rito sa kumpanya namin kung bakit hindi pa nagdadagdag ng empleyado. utang na loob naman. dati 6 kami. nagsabi sila na maghire pa ng 2. hanggang sa magsipagresign na yung dalawang kasama ko walang dumating na kapalit. naalala ko tuloy yung mga palaro sa kids party na “the boat is sinking. what shall we do?”. Group yourselves into four! naknampepe yan. nakakabaog.

ayoko na talaga magpost ng tungkol sa trabaho dito sa blog sa totoo lang. isa dahil baka matunton na ko ng boss ko at pangalawa dahil wala rin naman pagbabago mangyari. kaya nga sana sa susunod, ikwento ko naman kung gaano ako kasaya sa nilipatan kong work. na kung gaano kagaganda mga kaopisina ko at kung gaano ako kagana pumasok dahil sa malaki ang sinasahod ko at may inuman session pa after office hours. gusto ko na magbagong buhay. kelangan ko na magbisyo.

papasukin ko sana ang pagboboxing kaya lang baka ma-comatose ako pag binayagan ako ng kalaban . kawawa naman ang pamilya ko.

anyways, ang main event talaga na inaantabayanan natin ngyon ay ang New Years Day. ang pagpapalit ng taon. ang papalapit ng itinakdang araw ng paghuhukom. at nataon ding fiesta sa barangay namin yang araw na yan kaya paniguradong maraming games kagaya ng hataw palayok at agawan buko na taon taong may nagrarambulan na taga iskwater. meron ding binatilyo na napatakbo ng hubo kapalit ng isandaang piso. sana this year may babae naman sumabak sa challenge. at bukod sa mga palaro, inaabangan na rin ng mga kids ang mga kinulayang sisiw, itik, dagang kosta, mayang kinulayan at kung ano ano pang kahayupan na mabubunot kay manang tindera. nagkalat na rin siguro yung mga lobo ng angry birds.

magpapaputok ba kayo? masarap sana gawin yan dahil andun ang thrill. pero nakakakaba din at inilalapit natin ang mga sarili natin sa disgrasya. sabi nga ng HR namin, kapag naputukan kami, hindi raw covered ng health card namin yun. kaya eto bigyan ko sana kayo ng kaunting tips na napulot ko para makatulong na rin makaiwas sa kapahamakan at gastusan. sabi nga ng mga naputukan na, nasa huli ang pagsisisi kaya maigi ng wag maging mapusok.

PAALALA: MGA DAPAT SUNDIN PARA HINDI MADISGRASYA NG PAPUTOK:

1. wag kumuha ng naputukan na, baka MAPIKOT KA
2. alisin agad kung malapit ng pumutok,
3. Kung naputukan na, dali daling hugasan baka madala pa sa hugas
4. wag magpaputok sa mataong lugar, nakakahiya
5. Magtanong muna kung “safe” bago magpaputok, kung safe saka iputok

MALIGAYANG PASOK AT MALIGO MUNA BAGO IBAON!!!

iisipin mo pa minsan kung tao ba talaga yun bakit sobrang ganda tapos nangingintab ang balat sa sobrang kinis. lalo na kung hindi ka sanay makakita ng mestisahing itsura. yung napapamura ka pa sa ganda.

o kaya minsan masasabi mo ring babae ba talaga yan? baka kasi bakla mahirap na magkamali. kadiri naman yung mag iimagine ka sa kanya tapos malaman mong may bayag din pala sya. anyways, hindi naman gandang ricky reyes ang pinag uusapan natin dito.

nakakita pala ko ng mga promo girls sa Megamall. may event dun na nagbebenta sila ng HUAWEI na tablet computer at yung isang beses naman yung pldt mydsl. at syempre magaganda yung sasalubong sayo dun. kaya ako naman kahit wala sa plano eh napasilip din at nagkunyaring interesado sa produkto nila. dapat nating suportahan yang mga babaeng yan. nagtatrabaho sila ng maayos para ihango sa kahirapan ang mga pamilya nila. hindi madali ang buong araw ngumiti sa mga tao at tumayo na may suot na high heels. karapatdapat silang pag tuunan ng atensyon at kalinga dahil yun ang kailangan nila. hindi naman siguro nakakabastos kung paminsang mapasulyap ka sa boobs at sa mahahaba, mapuputi at makikinis na legs nila. kasama sa trabaho nila ang mang akit ng customer sa pamamagitan ng mga maiiksing damit. kung hindi natin tinatangkilik ang mga magagandang babaeng yan, baka ibang trabaho ang ibigay sa kanila. baka gawin lang sila kabit na secretarya ng presidente ng kumpanya at ikulong sa opisina for their own pleasure.

baka pagdating ng panahon eh ibigay na lang sa iba ang trabahong yun. sa mga lalaking tambay. sa mga losyang na nanay. sa mga matrona. sa mga berdugong bading at kung sa sinu-sino pang mga mukhang sanggano. hahayaan pa ba nating mangyari ang karimarimarim na eksenang ito sa mga lugar na pasyalan gaya na nga nitong mga shopping malls? alam kong nagkakasundo tayo sa adhikaing ito. ipakita natin sa kanila na hindi tayo nahihiyang makipag usap o makihalubilo sa mga magandang babae na yan.

hindi lang naman sila ang magaganda. meron din naman sigurong maganda sa eskwelahang pinapasukan mo. sa kumpanyang pinagtatrabahuan mo. o kahit yung mga tindera may mga magaganda rin dyan. kailangan natin ng mga kagaya nila sa oras ng kabwisitan. pinagpapasalamat ko na lang din kung minsan na may nakakatabi ako sa upuan sa loob ng jeep at mga shuttle service. nakakarelax lang sa byahe lalo na pag nalanghap mo pa yung amoy ng bagong paligo. parang sabay lang kayo nagshower kanina.

sabihin na nating maganda ang girlfriend/misis mo. wala namang problema kung kaadikan mo sya dahil sayo naman na yun eh. pero wala naman sigurong masama kung humanga ka sa ganda ng iba. eh sa maraming magandang babae sa mundo eh. sa Pilipinas pa nga lang solb na ko. andami ko na nakita at nakilalang magaganda. hindi ko man sila naging girlfriend lahat, ok lang naman. the fact na nabigyan ka ng pagkakataon na masilayan ang ganda nya, blessing na matatawag yun. lalo na nga kung maging kaibigan mo pa.

ang badtrip lang dyan alam mo kung ano? pag yung magandang babaeng nasilayan mo ay may kasamang ewan.

presenting…ang pangarap kong jackpot lucky winners!

boy belat with his lucky charm.

boy tulis in the house..with her milky white girl

kalbossing with her uber hot and sexy mate.

boy tyaga with his cute, refreshing and gullible gf.

the uber famous boy gayuma w/ some girl.

sharpshooter Mark Barroca with his trophy gf

akbay salakay boy with two yummy bikini babes.

Boy bwenas with lots of horny drunk girls

mamatay na ang mga inggit. magmura na kung sino gusto magmura. life isn’t fair.

masasabi pa kaya ng mga nanay nila na “sige tiwala naman ako sa taste mo eh”

oo walang dekorasyon sa opis namin. kami lang yata ang ganun dito sa floor..o baka sa buong building na to. nagkakatamaran na magkabit ng christmas tree dahil ilang days rin naman at babaklasin na rin. gaya nung last year na itinago na lang namin yung puno sa isang bakanteng kwarto hanggang masilip ng boss namin mga bandang march na ata.

pero bukod dyan, hapitan din kami ngyon sa work. nakisabay lang sa christmas rush ang mga trabahong kelangan tapusin bago matapos ang taon. wala ding plano para sa xmas party/dinner ang mga boss. at kung aasa ka ng bonus, baka mapaluha ka ng dugo. it’s hard to be a human. time to be a cat. meooowww!

alam naman nating lahat na mabait ako. kung hindi mo alam yan, ngyon alam mo na. kaya madalas inaabuso. minamaltrato. binabalewala. sinasaktan. ako budoy. langya..api-apihan?

ganito kasi yun. nagpasabi yung kapatid ko na hiramin yung sasakyan (lite ace) papuntang Laguna. ang problema lang, sirain yung alternator kaya sabi ko ipagawa ko muna tutal 1 week pa naman bago gamitin. isang araw lang naman ginagawa yun usually. pagdating ng sabado, dinala ko agad sa kakilala kong talyer ang sasakyan. iniwan ko dun at ipinagkatiwala sa mekaniko na gagawin nya ang trabaho nya. binigyan ko pa ng deadline mga martes na ang pinaka-late kasi gusto ko muna matesting bago isabak sa malayuang byahe.

bumalik ako ng linggo para tingnan kung ano ngyari. inabutan ko yung 2 na nagluluto ng pulutan para sa kanilang inuman session. hindi man lang nagalaw ang sasakyan. walang kahit na sino mang electrician ang available daw. so sige ayos lang pero ang usapan martes ok na. pumayag naman sya. nag abot ako ng 500 para paunang bayad sa pambili ng mga bumbilya kasi may mga pundido na. update  sa text tapos minsan tawag na rin. dumating ang martes, sira pa din. wala pa ring gumalaw dahil hindi makahagilap ng electrician. pero sinigurado nilang sa myerkules ayos na.

dumating ang myerkules. pagdating ko sa shop, wala yung sasakyan. dinala sa electrical shop at nirewind daw ang alternator. basa pa at matagal daw patuyuin kaya balikan ko ng huwebes. nag abot pa ko ng 2000 pesos para daw dun sa pagpapagawa. umalis na naman ako ng walang napala. commute pa ko ng trycycle at jeep.

dumating ang huwebes sabi ko siguraduhin nila na ayos na talaga dahil malaki na nagagastos ko at kakapagod pabalik balik. pagdating ko sa shop. andun yung sasakyan, pinaandar. gumana naman pero may kutob na kong hindi pa talaga naayos maigi kasi hindi pa nagbalik sa normal ang tunog ng makina. mahina din ang ilaw kaya mukhang mahina ang karga ng baterya. anyways, hinanapan ko sila ng resibo para sa nagastos. hindi umabot sa 2000 ang resibo pero ang dami dinahilan na kesyo yung labor ni ganito at yung pamasahe ni ganyan sinama na. hiningian pa ko ng karagdagang 1000 pesos. para wala na masyadong usapan, umalis na agad ako. pagdating ko ng bahay, pinark ko yung sasakyan at sinubukang paandarin ulit. ayun! hindi na ulit nabuhay. diskargado na ang baterya. ibig sabihin, sira pa rin yung alternator.

tinext at tinawagan ko yung tumingin ng sasakyan at pinapunta sila sa bahay para tingnan kung ano ngyari. chinarge nila gamit ang isang reserbang baterya para mapatakbo ulit at ibalik sa shop. sobrang badtrip na ko ng mga panahon na yan sa pagod, hassle at gastos.

byernes, tinext ako ulit ng walanghiya. pinatawag pa ko para lang magkausap kami. siguro kung pagsasamahin lahat ng gastos ko para sa pagtawag sa kanya, inabot na rin yun ng mga 200 pesos. demanding kasi ampota walang pantext. at ang sasabihin lang naman sakin ay hindi matatapos ang pag ayos sa sasakyan dahil may ibang parts na kelangan bilhin. may ibang sira sa alternator. at syempre babayaran ko na naman yun. 500 pesos. sinabihan ko na naman sya na kelangan na talaga maayos yung sasakyan dahil kinukulit na rin ako ng kapatid ko at hassle na talaga yan.

byernes ng gabi wala pa rin ngyari. sira pa din. nawalan na ko ng pag asa na maayos pa yun at ayoko rin naman ipagamit sa kapatid ko dahil baka biglang hindi na lang umandar o magkaaberya sa daan. in-offer ko na lang ipagamit yung kotse tutal eh may mga nagback out na sa mga kasama nila at 5 na lang yung sasakay. kasya na yun. hinayaan ko na lang yung van sa talyer.

dumating ang sabado. hindi man lang naayos ang alternator kahit nabilhan na ng ibang parts. at ang final verdict ng hinayupak na kausap ko, kesyo bumili ng ic (other part ng alternator), at syempre wala ding kasiguruduhan na yun ang sira, bumili na lang ng buo worth 3500 pesos at may kakilala daw sya. sino ba naman ang hindi mag iinit ang ulo dyan. meron pa kong utang na 500 sa kanya ngyon tapos hindi naman nagawa yung sira ng sasakyan. hindi ko rin marefund yung perang nagastos ko pampagawa ng alternator dahil may mga inayos na raw sila dun. putsa! parang pinag aralan lang yung alternator at nung hindi nila masolusyunan eh saka ako pabibilhin ng buo samantalang sinabi ko nung una pa lang na palitan ng buo pag hindi na umubra eh sila naman nagpilit na ayusin pa.nagkasundo na lang kami na i-pull out ko na lang yung sasakyan at wala na ko ibibigay sa kanila. at never na ako babalik ulit sa lugar na yun. ipapagawa ko na lang sa iba, ipaparehistro sa january at ibebenta ko na yan. sapat na yung  5 years na pag aalaga ko sa second hand na sasakyan.

sabado ng gabi nagsidatingan na yung mga kasama ng kapatid ko. tinuruan ko yung magda-drive ng kotse. nagdalawang isip din ako kung pahiramin ko ba kasi mukhang hindi marunong magdrive ng kotse (sanay sa mga malalaki) tapos 1st time magmaneho ng automatic na sasakyan. haaays. kung alam nyo lang kung gaano ako kastress nung buong linggo na yan.

hanggang ngyon hindi ko pa nakukuha yung sasakyan. gumastos na naman ako pangtext at pangtawag sa kanya pero yung huling tawag ko hindi nya sinagot. hindi na rin sya nagreply sa text nung sabihin kong sya na lang magdala ng sasakyan dito sa bahay para sure ako na umaandar na. kakainit talaga ng ulo.

mamaya ko pa lang malaman kung ano na naman ang idadahilan nya or kung patay na ba sya kasi hindi sya nagrereply sa text at hindi rin nya sinasagot ang tawag ko. tanginis pa yung ringback tune nya na “yes it’s sad to belong to someone else when the right ones comes along”. putris talaga. naubos na pasensya ko.